Cooking On Gas

Should you ever go on a camping vacation to Germany and your equipment relies on a supply of Campingaz (the exchangeable blue 3kg or 5kg containers that accept a threaded pressure regulator), be sure to bring enough – it is NOT available in Germany. We found one store that had them, but the price was extortionate. As a result, campings do not stock them.

For our kitchen, we had a nearly full container, which I trust will last throughout the vacation, but for the Cadac Safari Chef, we didn’t. We ended up buying a 5 kg refillable propane container and a new regulator yesterday. In itself, that’s a good buy – the refills are a lot cheaper than Campingaz refills. But it’s not usable inside the kitchen of our Combi Camp trailer tent, as even the smallest propane container is too high to fit under the sink, and a Campingaz 5kg container fits in there snugly. So if that one’s finished, we’ll end up doing all our cooking on the Cadac 😉
Which we did for the first time yesterday evening, using the thing as a barbecue. It did require me to visit the Winsen DIY store as the propane guy in Celle had sold me the wrong hose.

These Safari Chef thingies are genius, by the way. Packed, it’s the size of a small tom (that’s part of a drum kit for the uninitiated), and it contains a very decent burner that is capable of getting things hot enough to do a good steak, a grill net, a baking plate, and a big deep pan to prepare one-pot meals. The more recent Safari Chef 2 has non-stick cooking surfaces too. The one we’re using now is borrowed off Alette and Matthijs, but I am thinking of, at one point, getting the non-stick version for ourselves. Remind me to post a photo of this thing tomorrow…

Today was the worst day up to now, weather-wise. Again, the day started out sunny and warm, but quite soon, dark, grey stuff started to appear to our southwest, accompanied by ominous noises.


For a while, it seemed as if this would slip by southeast, and indeed most of it did. We spent half an hour admiring the view (and the noise – nothing beats distant thunder when camping)…


… but at one point it started to edge us, and we were driven inside the hab that is our trailer tent.
The good news was it didn’t last long, but the bad news is it was on repeat for a couple times – until 16:00 or thereabouts. We used this as an excuse to have an Ultimately Lazy Day At The Site, of which we have at least one each vacation. We enjoyed the spells in between to laze in the warm sun, and the rainy spells to laze inside the hab reading a book (okay, on our e-readers. And yes, I re-read Andy Weir’s book. Hence the Hab-references).

Oh…one more tip. You know how wet socks can be a bother when camping?
Well, not for me.
I’ve had Nomad hiking socks before, and liked them because they last for years, even when used daily and washed hundreds of times. Recently, I threw the last pair out because they caved in after something like six years of heavy use.
Recently, Albert Heyn had them on offer for 10 euros for three pairs. I bought 12 pairs.
I’m not sure what they do to these socks… but I’m sure NASA is involved or something. Even when they are definitely damp on the outside when you put them on, they immediately feel dry on your feet. Sock-wise, this is the Best Buy Ever. Added advantage: as soon as you put your shoes on, they look like regular plain grey or blue dress socks. 

Tonight, someone is apparently organising a party at the other side of the river. There is a stream of bad music coming our way, so I am writing this with a headset emanating Not This Time. It is now approaching midnight; I hope they’ll be done soon.

A sobering experience

Apparently, we are getting used again to that heap of cotton on wheels that is our trailer tent – I definitely slept better than the night before, and I’m getting back into my camping rythm, which includes waking up at six (predominantly by my bladder).


When I got up, it was blue skies as far as the eye could see, but the sun is doing a good job of drying the land, so it’s now a mix of blue skies and the odd patch of stratocumulus… which, if there wouldn’t be any larger-scale atmospheric interventions, would be perfectly fine, but I’m afraid that we’ll have some less pleasant stuff to deal with later today. 


But for now, let’s just enjoy a beautiful morning. We may be visiting the Bergen-Belsen memorial today – it’s quite close to Celle.
Here, have a flower, viewed against the natural backdrop that is the Aller. You’ll need that when you read on…



This day, we visited the site of the concentration camp in Bergen-Belsen, where morethan 70,000 people were left to rot by the Nazi’s. Anne Frank was just one of them. 50,000 of these were Soviet POW’s.
Today, the site is just a site; in april 1945, after the camp was liberated by the Allies, the place was literally burnt down to the ground because of the immense health risk – typhus was running rampant in the camp. Germany built a memorial on the site. There is a permanent exposition that does one thing very, very well: it gives faces, names and voices to the faceless, unnamed, silent victims. These are not just Jews or Russians (or Muslims or Mexicans or Kurds or Pakistani), these are sons, husbands, mothers. If you visit this place, it is all too apparent that “nie wieder” (never again) is a long ways away these days… because, just like today, in the thirties, politicians fed on fear in what we call “us” for nameless, faceless groups of “them’s”, and cultivated that fear in order to rise to power… and there is not a single logical reason to assume that today’s Trumps, Farages and Wilderses are any different.

A very sobering experience.
Yes, it is absolutely necessary that we make sure this never happens again. But I’m not optimistic.

First full camping day

The first night in the trailer tent is always a somewhat uneasy one (much like the first night in a hotel, but different). Yet, I woke up this morning to a bright, sunny sky, and at around 7:45 am I was enjoying my first morning coffee in full sunshine.


Janny, however, woke up to a cloudy sky (considerably later), and soon, from the south, a steady rain came in and took hold of the camp ground for about 45 minutes.

When the sky had cleared again, we had breakfast, relaxed a bit, and then departed to pay some friends in Bucken a visit. Again, the weather held up beautifully – at one point, it did get somewhat cloudy, but only briefly.
This is the local security officer overseeing the proceedings in the swimming pool.


After having enjoyed the generous hospitality (and the quirky sense of humour of our hosts) and after having been made sufficiently jealous with the house, the pool (and the substantial quantity of luxurious bass guitars… there was one in particular that made me really have to make an effort not to pick it out of the rack), and after having spent a substantial amount on an absolutely gorgeous quilt made by Dof, we headed back to the campground, stopping halfway to get ourselves some dinner ingredients.

After dinner in front of the tent, we watched a rather spectacular display of atmospheric disarray.


It took about an hour for the weather to make up its mind and rain down on our tent, in which we were enjoying a game of cards. 

Right now (11 pm), in the distance, a sound can be heard which we initially associated with fireworks, but there was nothing to be seen… until suddenly, I remembered that, in the late 70’s, when I was in the military, we were at a fairly large NATO shooting range near Celle (a town nearby), which was also used for fairly heavy stuff such as the 90mm Oerlikon guns atop the M113. So that explains that. 
Time to do the same thing as I did almost fourty years ago: lie down and sleep through it (at a much greater distance this time).


We postponed leaving for our camping vacation with a day… and then with another day because of the dismal weather predition for where we were going, but today we decided to throw all meteorological considerations to the wind, and leave anyway.

Just past Zwolle, we picked up a hitch hiker who was headed for Dresden; we gave him a good swing to just before Hannover. He had never heard of Sebastiaan Cornelissen; after a couple hours in the car, he now has, and he wanted to know more. 🙂


At around 17:30, we arrived at the camp site we had aimed for, and, believe it or not, the weather was gorgeous. In a full sun, we unpacked and set up the trailer tent, and 25 minutes later, we enjoyed our traditional “all-set-up-we’re-done” beer.

We had a lttle bit of rain as we were having dinner – just a drizzle, although we did hear some rumbling in the distance to the east of us. Apparently, I still have this thing that causes bad weather to avoid me. 🙂

It’s half past nine and we’re pretty drowsy now. Guess we’ll turn in early. Tomorrow, we will probably be paying a visit to some friends in Bucken.

Sebastiaan Cornelissen–Spirit vs. Origin (and more)

Spirit vs. Origin cover art

After releasing “Not This Time”, his fifth solo album (depending on how you count) on October 1st, 2015, Sebastiaan Cornelissen surprised his (too narrow) fan base with a new solo album exactly 7 months later.

For those of you (all 8 billion) who don’t know Sebastiaan Cornelissen: this is a Dutch musician with firm roots in the jazz/fusion soil. Primarily (academically) schooled as a jazz drummer, and probably best known for his drumming with Isotope, One Spirit, On Impulse and lately Tristan, the Dutch acid jazz band that is taking the UK by storm these days (a band which is named after his oldest son).

His solo work, originally starting out on Aggressive Attack as excellent, honest-to-God jazz, with hints of hard-bop, but also harmonically reminding us of Allan Holdsworth (one of his earliest and most enduring influences), has gradually acquired a more unique “voice”, which became more prominently audible on Not This Time, and appears to be even further developed on this newest release. 
Sebastiaan CornelissenAt one point I pondered the thought that Sebastiaan’s music develops in a structural direction which can be found on a (virtually unknown) album called “Short Tracking” — by none other than Ruud Cornelissen, who just so happens to be Sebastiaan’s father. Both seem to favour short compositions with angular structures. Harmonically, though, the two couldn’t be more different. Sebastiaan has a habit of starting out with a stark rhythm, and then, with a key change, suddenly let the song spread out with intricate harmonies and layered sheets of sound. The result is an album that could be called fusion, but it isn’t that easy to stick a label to it. While too many fusion albums these days sound just like the next one, this is not one of them. The music is highly inventive and truly original, in an exuberant way.

Also apparent is the prominent use of an instrument which is highly unlikely to appear in any jazz or fusion lineup: the melodica.
There is a bit of history to this. In 2014, Cornelissen wrote and performed Mini Bitz, a well-constructed, fun, yet beautiful piece, which was solely intended to celebrate the 7th birthday of Caspar Tristan, his oldest son. It was performed solely on children instruments: a tiny drum kit, a very short-scale bass guitar, a toy piano, a ukelele, and indeed a melodica), and with vocal duties performed by both Caspar and his younger brother Lewis. This alerted him to the possibilities of the melodica, and on Not This Time (with which Mini Bitz was included as a bonus track), another track also featured this seemingly humble instrument.
And today, on Spirit vs. Origin, the melodica plays a prominent role, and Sebastiaan has it down to a tee, using it as the most cost-effective breath controller ever.

Sebastiaan and AntonAs usual, the album showcases some of the best fusion musicians around. Russian bass guitar virtuoso Anton Davidyants came over to Studio 27333 to perform bass guitar magic on quite a few of the tracks, and Martin Miller and Ray Russell supplied some excellent guitar work – and Gary Husband plays a sublimely dark, brooding, bubbling synth solo on one of the tracks. Also present on one of the tracks are Rob van Bavel on Fender Rhodes and Oscar Schulze on vibraphone.
But (without this explicitly being mentioned), apart from his stellar drumming, Sebastiaan plays bass guitar, double bass, guitar, and an interesting array of keyboardy stuff, of which the melodica is only one. On three tracks on this album (including one of my favourites), every noise is made by the young Dutchman.

But primarily, he remains a drummer, and that is where, as a player, he really shines. When appropriate, he can pull all the stops, but when called upon, his ability to create deep pockets, leaving room for other music to shine, is well documented.

This, then, is an excellent ten-track album. I could bore you out of your skull by describing each track in detail, but one of the advantages of this digital age is that you can actually check this out yourself before you decide to spend your money on it by clicking these blue words.

My favourite tracks are

  • Deflated 8, a complex structure in 9/8, in which the melodica starts out joining the rhythm, and then, after the key change, provides the melody against layers of sound, causing my synapses to dance with glee, and
  • Unbound, a slow-moving, meandering, melancholic, simmering, superb ballad, in which the melodica and Frans Vollink’s bass take turns in carrying the haunting tune, and Rob van Bavel doing the embroidery on a Fender Rhodes.

En Media Markt kwam in beweging!

Voorwaar, het kan dus wel!

Op 14 april schreef ik een nogal pinnig artikel over hoe Media Markt, alweer meer dan drie maanden na het incasseren van €429 van mijn Syrische buurman (die recentelijk zijn huis en bezittingen is kwijtgeraakt, en nu hier in het relatief veilige Waarder probeert zijn leven weer een klein beetje op de rit te krijgen), niet de tegenprestatie leverde in de vorm van de bestelde televisie.

Ik beklaagde mij luidkeels over het feit dat Media Markt zich verschool achter het feit dat de order “vast zat in het systeem”, en dat er daarom helemaal niets was dat ze konden doen, en ik voerde als argument op dat Media Markt het eigenlijk niet kan maken om een probleem in hun ICT-systeem af te wentelen op de klant.

Dus verzond ik op 20 april een aansprakelijkheidsstelling, Zo ééntje op poten. Met daarin coole zinsneden als “indien een bevredigende reactiie uitblijft, behouden wij ons het recht voor om…” et cetera, met afwenteling van gerechtelijke en buitengerechtelijke kosten en wat dies meer zij.

Maar ik had ‘m nog niet op de bus gedaan, of mij bereikte bericht dat, op 20 april, Media Markt mijn buurman berichtte dat ‘ie zijn geld binnen zeven dagen terug zou krijgen!

En voorwaar, op 26 april hoorde ik dat het bedrag ook daadwerkelijk was teruggestort.

Het heeft dus wat duw- en trekwerk gekost, maar het gewenste resultaat is er. Toch, na meer dan drie maanden, een klein duimpje omhoog voor Media Markt; ze hadden kennelijk toch door dat dit echt niet kon.

Media Markt: “we doen er alles aan!”

Ja, beste Media Markt. Alleen zeggen jullie dat nu al drie maanden. Ik vraag me af wat je in drie maanden niet voor elkaar kunt krijgen.

Het verhaal is simpel. Op 8 januari bestelt één van onze buren bij Media Markt een wasmachine en een televisie. De bestelling wordt vooruit betaald (maar dat zag u al aankomen, denk ik).
De wasmachine wordt vrij prompt geleverd. Alleen de TV nog even niet.

Ik zal een lang verhaal kort houden. We zijn nu meer dan drie maanden na het eerste contact met de klantenservice verder, en er is nog geen televisie.
Op 14 januari vertelt Media Markt de klant:
“Wij hebben bevestiging ontvangen van de achterliggende afdeling dat er een nieuw artikel aan u verzonden wordt.
De nieuwe zending zal naar verwachting de volgende werkdag geleverd worden. Hierover ontvangt u een aparte e-mail vanuit de transporteur over de leverdag en het tijdstip.”

Je raadt het al: op de 15e januari is er geen televisie. Op 16 januari ook niet, en op 17 januari ook niet, en op 12 februari ook niet, en op 13 maart ook niet. En we leven nu 14 april… en inderdaad, er is nog geen televisie. het onderstaande bericht is van 8 april. Dat is dus precies dre maanden nadat Media markt 429 euro aftikte voor die levering…

imageIk dacht vandaag, laat ik eens aan de klantenservice van Media Markt vragen wat ze ervan vinden dat ze meer dan drie maanden geleden het geld van de klant incasseerden, maar er geen tegenprestatie voor leveren.
De medewerker van Media Markt (die zijn achternaam niet wil noemen, en wiens voornaam ik, uit fatsoen, ook even achter het hekwerk van mijn tanden houd) zei in eerste instantie “dat is niet goed, dat kan nooit de bedoeling zijn”, en hij zette me in de wacht.

Na enige tijd meldde hij zich weer. Het verhaal was dat “de order vastzit in het systeem”, en hij kan zien dat er “echt elke dag aan gewerkt wordt om een oplossing te vinden”, en dat er om die reden ook geen andere passende oplossing aan de klant kan worden geboden!

Hoo, wacht even. Media Markt heeft dus een probleem met hun “systeem”. En dat probleem lossen ze op door het op de klant af te wentelen? Dat vind ik stoer. Maar ik vind het ook niet iets waar ik in zou trappen.
Nogmaals: Media Markt heeft van de klant al €429 geïncasseerd, dus ik kan alleen maar concluderen dat ze kennelijk vinden dat het niet zo’n haast heeft – ik kan me niet voorstellen dat het drie maanden moet duren om met een passende oplossing voor de klant te komen. Als een klant aan Media Markt een verplichting à raison de €429 zouden hebben, zouden ze ook geen genoegen nemen als de klant zou zeggen “ja, hoor eens, het zit vast in mijn systeem, dus u moet gewoon nog even rustig afwachten.” Toch?

Dus vroeg ik daar wat over door. Het was aan de man z’n stem te horen dat ‘ie verschrikkelijk baalde van het antwoord dat ‘ie me van zijn baas moest geven. Ik heb ‘m dus maar even verteld dat ik niet boos op hem was, en ook zijn avond niet wilde verzieken… maar dat ik wel boos was op de organisatie, en dat zijn baas wel iets meer dan één avond van de klant verziekt heeft.

Ik ben intussen in het stadium van een formele aansprakelijkheidsstelling middels een aangetekende brief, en het aanmelden van een Stekeligheid (we zijn per slot lid van de Consumentenbond).

Is er nog iemand die een goed advies voor me heeft? Graag delen…!


Peter–zo kan klantenservice ook! :-D

Het wordt eens tijd om iemand een veer in de daartoe bestemde plaats te steken.

Op zondag 20 maart doorliep ik op de bestelprocedure voor een blu-ray disc, die ik betaalde met een cadeaukaart die ik voor mijn verjaardag kreeg.
Zoals te doen gebruikelijk verliep de bestelprocedure vlotjes, en de winkel van ons allemaal verraste me door te beloven dat de disc er op maandag al zou zijn.

Jaja, dat zal wel, dacht ik. En inderdaad, op maandag geen zending. Dat vond ik niet raar.
Op dinsdag was de zending er ook niet. Dat vond ik wel een klein beetje een teleurstelling, maar ik dacht, ik geef het nog even. Bol is natuurlijk gewoon Bertelsmann OnLine, dus wie weet moet dat ding uit Duitsland komen.

imageLang verhaal kort: een week later dacht ik, laat ik eens bellen. Ik draai het nummer en open intussen de verzendbevestiging. Een jongedame staat me te woord, en terwijl ik mijn verhaal begin, zie ik het. Mijn maag voelt alsof ‘ie ineenkrimpt tot het formaat van een gehaktbal, en ik kan niks beters verzinnen dan tijdens het gesprek met regelmaat en enige kracht mijn voorhoofd op het bureau te vleien.
Het verzendadres is ons OUDE adres, waar we intussen alweer meer dan een jaar niet wonen… en dat heb ik dus nooit gewijzigd! Honderd procent mijn fout, dus.

De jongedame raadt me aan om even contact op te nemen met de nieuwe bewoner. Dat is makkelijk, want dat is (stomtoevallig!) een collega van een neef van Janny.

Iets minder dan een weekje later (het zijn vrachtwagenchauffeurs, en die zijn nog aleens een dag of wat van huis) horen we dat die collega niks weet van een pakje van Bol.

Flamousse aux poires.

Ik weet dat die collega er niet om zal liegen, maar ik voel al aan het klotsen van mijn water dat de mensen van Bol geen concrete aanleiding hebben om die overtuiging met mij te delen. Een beetje tegen beter weten in bel ik op 4 april, om negen uur ‘s avonds, de klantenservice en leg het verhaal uit, voorbereid op het antwoord “u was een beetje dom”.

For the record (wie weet leest iemand van Bol dit nog eens): de dame die ik aan de lijn krijg heet Manon, en Manon is een klantenbinder.
Manon windt er verder geen doekjes om: die disc is pleite, zoekplaatje, ins Blaue hinein. Weg.
Zonder één keer doorverbonden of zelfs maar in de wacht gezet te worden, hoor ik haar tot mijn verrassing voorstellen om de order te annuleren, zodat het geld kan worden teruggeboekt op de cadeaukaart (die staat nu met een saldo 0 op mijn account) en het restant dat ik bijbetaalde op mijn bankrekening, zodat ik ‘m opnieuw kan bestellen. Dat geeft administratief minder gedonder, en gaat een stuk vlotter, dan opnieuw versturen naar een ander adres. “Als u dat nog wilt, natuurlijk”, vraagt ze, terwijl ik nog aan het herstellen ben van zoveel cooperativiteit per seconde.
Ik speel nog even met de gedachte om van dat saldo een blos bloemen voor Manon te kopen, maar Bol verkoopt geen bloemen.

Een kwartier later is het geld teruggeboekt op de cadeaubon, weer vijf minuten later heb ik de disc opnieuw besteld, en driekwart dag later(!) ligt het ding op de mat op me te wachten als ik thuiskom.

Beste mensen van, beste Manon: dank! Dit is een reden voor repeat business. Ik weet dat ik niet veel bij jullie bestel… ik kijk weinig films, en de muziek van mijn voorkeur verkopen jullie niet eens, dus het is voornamelijk af en toe een e-book. Maar ik ga toch wat vaker eens op jullie web site snuffelen.

Bodegraven-Reeuwijk: “90 euro boete voor afval”

In het Bodegraafs Nieuwsblad las ik vandaag het volgende verheffende proza:

image“De gemeente gaat strenger optreden tegen het verkeerd aanbieden van afval. Het gaat hierbij om gft, out-papier en plastic”. In het kort komt het hierop neer dat je de minicontainers nog slechts tussen 05:00 uur en 07:30 uur aan de weg mag zetten, en dat ze om 19:00 op de ophaaldag weer weg moeten zijn. Zo niet, dan komt de gemeente even 90 euro bij u aftikken.

Ik heb hierbij twee gedachten.
De eerste is: als ik ‘s ochtends voor zevenen in de auto kruip om de file te mijden, dan zou dat betekeken dat ik rond 06:30 mijn minicontainer door de brandgang naar de weg moet rijden.
Ik weet niet of u wel eens zo’n minicontainer over een in de veengrond verzakt stoepje hebt gesleept, maar zo niet, dan geef ik u op een briefje dat, als ik een halflege container voor, zeg, half zeven buiten zet, mijn buren mij dat niet in dank zullen afnemen. Het verrijden van zo’n minicontainer genereert een onbehoorljke hoeveelheid tyfuslawaai, zeker als ‘ie maar deels gevuld is.

Gelukkig staat de gemeente mij toe dat ik dat “bij uitzondering” ook na tien uur ‘s avonds mag doen.
Ik zou de mensen die ‘s ochtends bijtijds vertrekken om de file te mijden en die bijgevolg voor tienen in bed liggen, niet graag de kost geven.

Voorts wil de gemeente ook dat ik de container voor 19:00 uur weer weghaal. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik wil, gezien de filedruk, op vrijdag (dat is bij ons de ophaaldag voor de GFT-minicontainer) nog weleens na die tijd thuis zijn. Ik weet nog niet hoe ik dat aan mijn baas ga uitleggen… “sorry baas, ik weet van die deadline, of van dat gesprek met die klant om half zes, maar ik moet u en de klant nu even laten rotten, want de gemeente waar ik woonachtig ben komt bij mij 90 euro aftikken omdat ik de container niet voor 19:00 uur van de straat heb”.

Maar het wordt nog gekker, want hier komt nummer twee:
Het oud papier wordt bij ons altijd na 17:00 uur, en meestal zo rond acht uur ‘s avonds, opgehaald. Dus… nu komt het:
Ik moet dus de papiercontainer voor 07:30 aan de weg zetten. Daar staat ‘ie dan… de hele godganse dag, want ik moet ‘m voor 07:30 buiten zetten.

En om 18:59 uur moet ik de ongeleegde minicontainer weer de tuin in kruien, want vanaf 19:00 uur komt een overijverige ambtenaar (“de gemeente gaat strenger optreden”) kijken of er bij mij nog negentig euro te verdienen is.
En dan komt rond 20:00 de wagen voor het oud papier de straat inrijden. Om onverrichterzake weer te vertrekken, als ik het hierboven afgedrukte artikel moet geloven.

Ziet u het probleem al?
Laat me raden: ja.
Tenzij u de assistant-beleidsmedewerker bent die dit zotte plan bedacht heeft… dan ziet u het probleem vast niet

Ik durf er bijna vergif op in te nemen dat ik op dit stukje geen reactie (anders dan een aanslag ten bedrage van 90 euro) van de gemeente Bodegraven-Reeuwijk ga krijgen. Mocht er toch een reactie komen, dan zal dat er één zijn in de trant van “oh, maar zo letterlijk moet u het niet nemen”.

Waarop mijn antwoord dan weer zou zijn “dan moet u, geachte gemeente, het niet zo formuleren”. Als burger mag je om te beginnen van je overheid verwachten dat ze haar bedoelingen nauwkeurig en helder formuleert.

Ik denk echter dat er wat anders aan de hand is. Ik heb geen reden om aan te nemen dat er een probleem is met de manier waarop de inwoners hun afval aanbieden, al was het maar omdat de inwoners van de gemeente zich donders goed realiseren dat de leefbaarheid van hun wijk daar rechtstreeks mee samenhangt. Ik denk eigenlijk dat het probleem dat de gemeente hiermee denkt op te lossen er één is van begrotingstechnische aard.

Of is er iemand van het gemeentebestuur die me graag van het tegendeel wil overtuigen? Dan wacht ik dat met bovengemiddelde belangstelling af!


Peter Huppertz,

Project “Help Jaap z’n oude fiets de winter door”

Van Jaap Snijders kreeg ik voor mijn verjaardag zijn oude fiets.

Zo zag 'ie eruit in de folder.

Zo zag ‘ie eruit in de folder.

Dat klinkt heel raar, maar het is anders dan je denkt. Vanaf het moment dat ik dat ding voor het eerst zag dacht ik “als je deze vervangt wil ik ‘m!”. Het ging om een Sparta Argeon, een serieuze hybride/trekkingfiets. Bijzonder vormgegeven aluminium frame met hoge stijfheid, met zorg gebouwd en compleet Shimano Deore afgemonteerd.

We zijn nu een jaar of zeven later. Jaap had intussen weer een nieuwe fiets via het werk-fietsenplan uitgezocht (een Giant met dikke alu buizen en ballonbanden en een drager vóór en achter), maar hij reed nog op zijn Sparta. Tot die Sparta een lekke voorband kreeg, en hij ontdekte dat die Giant toch ook veel lekkerder fietste dan ‘ie had gedacht.

En op mijn verjaardag werd die Sparta van mij. Compleet met lekke voorband.
En zeven jaar achterstallig onderhoud. Terwijl de fiets dagelijks gebruikt werd, voor woon/werkverkeer en om boodschappen mee te doen (we hadden Jaap een paar fietstassen cadeau gedaan, en die zijn goed gebruikt).

En zo zag 'ie eruit toen ik 'm kreeg.

En zo zag ‘ie eruit toen ik ‘m kreeg.

Er was niet heel veel meer dat werkte aan die fiets. Ik klaag niet, want ik wist het vantevoren, en toch was ik er hardstikke verguld mee. Doe mij een fiets met een Shimano Nexus versnellingsnaaf en rollerbrakes en ik voel me een Neanderthaler, maar geef me een setje tandwielen en derailleurs en velgremmen en je hebt geen kind meer aan me. Ik heb zo rond 1980 van Joop van Rossem, ex-renner en nog-steeds-elitaire-racefietsen-handelaar die nu in Wateringen zit, maar toen zijn nering dreef aan de Rijswijkseweg in Den Haag, aan wegracefietsen leren sleutelen (en ook wat boeken en door Joop van Rossem gedoneerde Shimano service manuals verslonden over het onderwerp), en ik heb in die tijd vanaf sloophoogte (een frame, een paar kale wielen en een bak vol onderdelen) drie fietsen voor mezelf, één voor mijn toenmalige vriendin, en eentje voor een andere vriendin gebouwd. En daarna nog eentje voor mezelf en eentje voor Janny. Dus dat snap ik wel, dacht ik. En het gereedschap had ik nog, dacht ik.

Vol goede moed ging ik aan de slag.

Het eerste dat opviel is dat de derailleurs van geen kanten meer schakelden. Dat was niet gek; die dingen hadden zeven jaar lang van allerlei ongerechtigheden (drek, pekel, bladeren, hondenhaar, duiven, kamelen) verzameld. De ketting was voor een substantieel deel ambachtelijk roestbruin, de tanden op het tandwielsetje achter waren compleet opgevreten, evenals het middelste (meest gebruikte) voorblad. Op (en in) de derailleurs en de remmen zat zoveel bagger dat je het merk niet eens meer kon zien, en al die bagger blokkeerde ook de zijwaartse bewegingen die die dingen moeten maken om daadwerkelijk te kunnen schakelen cq remmen.


Kun je nog zien wat voor derailleur dit is? Ik alleen omdat ik het wist… het is een Shimano Deore.


Let ook even op de ambachtelijk-roestbruine kleur van de ketting, en het professioneel gerestaureerde kettingscherm.


Ook de stuurbekleding heeft zijn beste tijd gehad. En zijn iets minder goede tijd ook… hij is intussen begonnen aan zijn slechte tijd.


De remblokken vóór waren nagenoeg ontdaan van enige remvoering. Nog een halve millimeter en remmen was een kwestie geweest van aluminium op aluminium. Gelukkig ging de voorband nèt voor die tijd lek.

Genoeg ellende. Geloof het of niet, ondanks dit alles verkeerde de fiets in opmerkelijk goede staat! Een snelle inventarisatie: nieuwe ketting, nieuwe tandkrans achter, in elk geval het middelste kettingblad vóór, nieuwe remblokken, kabels, nieuwe buiten- en binnenband voor, controle wiellagers, trapaslager en balhoofdlager, nieuwe snelbinders en nieuw kettingscherm. Oja, en een nieuw slot.
Moet allemaal kunnen voor onder de tweehonderd euro, en dat is het ding dubbel en dwars waard!

20160105_203847Het spel kan op de wagen, en de fiets mag naar de Intensive Care-afdeling.

De voorband was zo gepiept. Nieuwe buiten- en binnenband. Voor de buitenband had ik een Schwalbe Marathon Plus bedacht. Volgens alle onafhankelijke tests de beste bad in deze maat: alleen met grote kracht lek te krijgen, en toch weinig rolweerstand. Is wel een tientje duurder, maar ik haat lekke banden. Haat haat haat.

Het nieuwe slot (een Axa Defender) zat er ook zo op. Opvallend was dat het oude slot (af-fabriek!) zich zonder enige moeite, WD40 en/of cola liet demonteren! Iemand heeft dat ding met liefde in elkaar gezet – op de boutjes zat blank vet! Wow… dat gaat zo terug (ik had nog een potje Campagnolo-vet van minstens dertig jaar oud staan, en er stond geen UHT op, ha).

De ketting en met name de tandkrans achter boden weerstand. De oude ketting zou er zo af zijn geweest, als ik mijn kettingpons had kunnen vinden.
Ik had al mijn fietsgereedschap gevonden, behalve die kettingpons. Ik wist precies waar ‘ie anderhalf jaar geleden lag. Maar ja, in de tussentijd zijn we verhuisd…


Voor de ingreep…

De tandkrans achter speelde ook niet leuk mee. Ten eerste heb je, om een negenblads tandkrans van dit millennium te (de)monteren, ander gereedschap nodig dan ik in de jaren tachtig gebruikte voor een zesblads-tandkrans. Eén van de twee gereedschappen is hetzelfde, dat is een sleutel met daarop een stukje fietsketting, om het tandwielkransje tegen te houden als je de borging (in de richting van het freewheel, dus tegen de klok in) losdraait. Alleen waren alle tandwieltjes zo versleten dat die ketting er gewoon overheen liep… *zucht*.

In de tussentijd had ik me ook al zorgen gemaakt over de bracketas-lagers, de balhoofdlagers en de wiellagers. Dat bleek nergens voor nodig. Bracket- en balhoofdlagers zijn een gesloten systeem dat heel erg lang meegaat, en de wiellagers waren nog nagenoeg perfect. Zoveel kilometers reden we in de tachtiger jaren volgens mij niet met een setje lagers. Het achterwiel had een minuut of wat nodig om het zwaarste punt van het wiel te vinden, en het voorwiellager bood minder weerstand dan de naafdynamo die in de naaf verwerkt zit, en die ook nog als nieuw loopt.


… en na de ingreep!

Goede raad is niet heel duur. Ik nam het achterwiel met daarop de oude tandkrans mee naar Bike Center in Woerden (waar ik al eerder wat boodschappen had gedaan), en tien minuten later zat het nieuwe kransje erop. Ik stond nog wat in de winkel om me heen te kijken na het afrekenen van de kettingpons en nog wat klein grut (voor dat demonteren van de oude spullen en het monteren van het nieuwe setje lieten ze me niet betalen), terwijl het wiel allang op me stond te wachten bij de kassa!

Tevens vertelden ze me dat van de drie tandwielen vóór er eentje helemaal op was (de middelste), maar dat ze dachten dat de buitenste en de binnenste het nog wel een jaar of wat goed zouden doen. Dat scheelt weer leuk in de kosten.
Bike Center in Woerden kan ik dus kennelijk ook oprecht aanraden, mensen. Ze weten waarover ze praten (soms in tegenstelling tot de ietwat eigenwijze ondergetekende met zijn gedateerde kennis), en ze proberen je geen spullen aan te smeren die je niet nodig hebt. En in elk geval dat wat ik nodig had, ga je bij een webwinkel niet euro’s goedkoper vinden.

Ik had het hele spulletje er toch af, dus heb ik gelijk de (compleet vastzittende) derailleurs uit elkaar gesleuteld en de onderdelen in een bakje diesel schoongemaakt. Je wilt niet weten wat daar voor meuk (straatvuil, duiven, kamelenhaar) uit kwam. Maar: het enige dat ik vervangen heb zijn de geleidewieltjes in de achterderailleur. En toen ze weer met wat vet in elkaar gezet waren, liepen beide derailleurs weer als nieuw! Petje af voor meneer Shimano, en verbazingwekkend hoeveel beter dat spul geworden is sinds de jaren tachtig!

Mooi, dan kan nu de nieuwe ketting erop.
Ik houd het kort: dat nieuwe systeem van Shimano om een ketting te sluiten met een kettingpons luistert kennelijk héél nauw.
Uiteindelijk heb ik het met een Missing Link-verbindingsschakel opgelost. Okee, dat is misschien theoretisch minder sterk (dat zegt Shimano althans), maar ik trap op mijn 58e toch geen Sir Chris Hoy-achtige vermogens meer rond. Deed ik trouwens op mijn 28e ook niet – ik was meer van de souplesse en de 95 omwentelingen per minuut dan van de lompe kracht en de explosiviteit.
En ook toen ik in de jaren ‘80 nog wel eens een ketting sloot voor Joop van Rossem (met in zijn clièntele/vriendenkring onder andere Cees Bal, winnaar Ronde van Vlaanderen 1974) met zo’n verbindingsschakel, ging dat altijd goed. Dus daar ga ik nu niet over zeuren.

Met de nieuwe ketting en tandwielen erop kon ik het volgende klusje aanpakken: het afstellen van de derailleurs. Twee keer een fluitje van een cent: tien minuten later waren alle tandwielen weer bereikbaar!

Nu willen we nog kunnen remmen. De remonderdelen had ik ook al in een bakje diesel schoongemaakt, en vier nieuwe remblokjes zaten er zo in. Behalve dan dat ik één busje op de garagevloer liet vallen, en tien minuten met een werkplaats-LEDlamp bezig was om dat ding weer te vinden. Ik ga die garagevloer echt nog eens met betonverf wit kalken.
Remmen afstellen (is wat anders dan ik gewend ben met die V-brakes, maar Google is mijn vriend), beetje siliconenspray erover, en testen die hap…

Just… wow. Het ding fietst echt als nieuw. Muisstil, ook het schakelen maakt nauwelijks geluid! Schakelt vlotjes als een nieuwe, remt als een nieuwe, rolt af als een nieuwe, en stuurt als een nieuwe.

Mooi! Technisch is ‘ie af… nu nog de cosmetica en de accessoires.

Om het stuur zat, zoals je hierboven al zag, van dat verkruimelende rubber. Dat was al deels kapot, dus daar had ik het stanleymes ingezet. Het is nu vervangen door lekker stroef, extra breed stuurlint voor een race-stuur, dat ik heb gewikkeld alsof het gewoon smal lint was. Daardoor is het stuur net zo dik geworden als toen dat schuim eromheen zat, wat ik erg prettig vind. De duct tape aan het eind van het lint ziet er uiterst professioneel uit, en houdt ook veel beter dan het bijgeleverde stickertje.
Verder heb ik de fietscomputer die op mijn desintegrerende Gazelle Orange-boodschappenfiets zat, nu op de Sparta gezet.

20160115_110951Vervolgens heeft de fiets een laatste, grondige schoonmaakbeurt gehad (er zat her en der nog wel wat diesel aan), en heb ik alle draaiende delen in de aandrijflijn van een laag siliconenspray voorzien, de nieuwe snelbinders erop geschroefd, en de fietstassen aan de bagagedrager vastgezet.

Nu alleen nog het nieuwe kettingscherm bestellen en monteren. Het oude scherm zit er nu nog op, maar dat ziet er niet uit. Het is aan de onderkant gerenoveerd met een halve rol duct tape, en zit maar op één van de drie montagepunten vast. Dus daar moet, aan eenentwintig euro of daaromtrent, echt een nieuwe op.


… tadaaa! Ik ben best trots!

En dat was het.

Dan heb ik, na ca. 200 euro kosten (kettingscherm is al meegerekend) en een handjevol avonden werk, de voortreffelijke boodschappen- en tourfiets die ik al wilde hebben toen ik ‘m een jaar of zeven terug voor het eerst zag… en die ik voor 95% zelf kan onderhouden, en die mij, als er niks geks gebeurt, vermoedelijk gaat overleven. Met grote, oprechte dank aan Jaap Snijders!

Janny zei dat ik voor ongeveer datzelfde geld een tweedehands had kunnen kopen die al in orde was. Klopt bijna… ik heb er, toen ik voor het eerst naar foto’s zocht voor dit artikel, eentje zien langskomen voor €250 (die was ook al snel weg). Met de uren (ik gok een uur of twaalf) erbij gerekend was deze fiets misschien wel gewoon total-loss – ook een echte fietsenmaker, met zijn kennis up-to-date, en alle onderdelen en het juiste gereedschap zo bij de hand, was daar nog wel een middag mee bezig geweest. Maar ik vond het leuk (en leerzaam) om er zelf aan te werken, en het was me aan het hart gegaan als het ding op de schroot was gegaan.

Afgelopen vrijdagavond heb ik er even een kilometer of wat op gereden (de verlichting werkt per slot van rekening ook). Rondje om het dorp, gewoon voor het vertrouwen.
Nou… dat zit wel goed.

En zaterdag was de grote dag: de officiële ingebruikname. Ik heb er boodschappen mee gedaan – twee keer zelfs! De eerste keer omdat ik, na het legen van de kattenbak, ontdekte dat ik geen kattengrit meer had.
“Janny, ik moet NU even naar de Plus…”.
En de tweede keer om de rest van de boodschappen te halen. Ik had best veel in de fietstassen en op de drager, en waar die Gazelle dan altijd een beetje zwabberde, bleef de Argeon gewoon strak sturen.
Hij heeft zijn plekje in de fietsenschuur verdiend!

Nogmaals: dankjewel, Jaap!