Kamperen voor oma’s en opa’s deel 2

Opa was gisteren, zoals te doen gebruikelijk, als eerste wakker. Sterker nog, de enige levende zielen die ik zag toen ik naar de wasruimte ging, waren vogels.
Dat bleef zo tot na de tweede ban koffie, en alleen omdat ik toen mijn lieftallige echtgenote wekte met een kopje koffie.

Mijn eerste missie gisteren was het thuis ophalen van haar camera, en daarna een pak melk en een ontbijtkoek scoren bij AH. Thuis trof ik een Sennapoes die door het dolle heen werd toen ‘ie me zag komen, dus die mocht even een knuffel en op schoot. De camera van mijn vrouw trof ik er echter niet aan.

Dat bleek te kloppen. Eén van mijn stellingen is dat het Universum niet alleen in een damestas past, maar dat het er doorgaans ook in zít. Zo ook deze keer, bleek bij nader inzien. Maak het verhaaltje zelf af en kleur de plaatjes. Na een queeste door deep space had Oma haar camera weer.

Het was al bijtijds lekker warm, dus na het ontbijt en de koffie gingen we met de kinderen richting het zwembad. Dat zwembad had duidelijk geen dekking voor de leeftijdsgroep van onze kleinkinderen: in het kikkerbadje werden hun knieën nog niet eens nat, en in het grote zwembad gingen ze meer dan kopje onder. Goeie raad is duur… dan toch maar, uitgerust met een arsenaal aan drijfmiddelen, samen met opa, één voor één in het grote zwembad.

Haha. Eén voor één, zei opa. Hihi.

Dat opa niet genoeg handen en ogen heeft om drie kleinkinderen tegelijk in de gaten (en indien nodig boven water) te houden… ja hoor es, dat zijn van die technische details waar je je als kleinkind niet mee hoeft te vermoeien. Geronimoooo… driewerf plons.

Gelukkig was Oma ook nog in de buurt. Die vindt het water weliswaar te koud, maar als er wat misgaat kan ze er evengoed in.

Over het algemeen konden ze zich, ondanks het feit dat zwemles er op school tegenwoordig niet meer bij hoort, toch aardig redden. Senna en Arwen zwemmen op z’n hondjes. Ferre probeert het wel met een schoolslag, met als resultaat dat ‘ie wel het hoofd boven water blijft, maar vooruit komen is er niet bij. Maar als je er af en toe een duwtje tegen geeft is het toch leuk.

Maar het leukste is toch om vanaf de kant in het water te springen en dat opa je dan opvangt.

Onee, het is nog leuker om vlak achter elkaar bovenop opa te springen, als ‘ie het niet in de gaten heeft.

Kortom, het was leuk. En de nieuwe zwembrilletjes waren natuurlijk ook heel cool.

‘s Avonds kwamen de pappa en mamma van Senna en Arwen (dat wisten we), en de pappa van Ferre (dàt wist Ferre niet!). Met z’n allen bij de tent een patatje gegeten, dat we in ploegendienst hadden verworven (totale wachttijd: een vol uur, dus we hebben om beurten in de rij gestaan).

Aan het eind van de dag bleef de verwachte afstraffing met veel regen en onweer uit. Het heeft wel wat geregend, maar niks geks, en we hebben het geloof ik twee keer in de verte horen rommelen.

O ja: de buren waren aanmerkelijk stiller dan gisteravond! J

Vanmorgen (het is nu 2 augustus, even voor achten) is het heel vriendelijk weer. Half bewolkt, t-shirtjes-temperatuur. Vandaag gaan we naar het mondaine en bruisende (of was het nou gistende?) Dorestad. Boodschapjes doen, nog even naar de speelgoedwinkel om met z’n allen een cadeautje voor Mees (Ferre’s broer van 21 maanden) uit te zoeken, en opa’s rijbewijs ligt daar ook klaar, dus dat kan opa dan gelijk even ophalen als ‘ie vrij is.

 

Leave a Reply